ما بايد برای بقا بر روی زمين بجنگيم. ما زنده نخواهيم ماند، مگر اينكه در اين دنيای پر از گناه بجنگيم. نويسنده مشهور فرانسوی «دكتر ويكتور هوگو» يكبار گفت،"مأموريت شما، امروز چيست؟ جنگيدن است. مأموريت شما فردا چيست؟ جنگيدن است. مأموريت شما تا ابد چيست؟ مرگ است." اين موقعيت برای مسيحيان جدی تراست، زيرا كه دشمن ما، شيطان همچون شير گرسنه، غراّن به هرسوی ميگردد تا طعمه ای بيابد و آنرا ببلعد، بدزدد، بكشد و ازبين ببرد. برای آنكه، بر مشكلات چيره شويم و شجاعانه در پيشگاه خداوند بايستيم، بايد زره تام خدا را بر تن كنيم. شيطان، ملكوت نامرئی خود را بر پا كرده و دائماً با روشهای خاص توسط دولت خود يعنی فرشتگان سقوط كرده و ديوها، به ما حمله مي كند. جنگ ما با انسانهايی كه گوشت و خون دارند، نيست، بلكه با موجودات نامرئی است. به همين دليل است كه ما بايد با تمام سلاحهای خدا مجهز شويم.
كمر، در وسط بدن قرار دارد. اگر به كمر آسيبی برسد، شخص قادر نخواهد بود راست بايستد و می افتد. منظور از كمر چيست؟ ايمان مسيحی ماست. زمانيكه ايمان ما استوار باشد ميتوانيم از زندگی پايداری بهره مند شويم. آنگاه بطور واضح پی خواهيم برد كه از كجا آمدهايم و برای چه زندگی ميكنيم. ايمان ما نبايد متزلزل گردد. برای اينكه ايمان ما متزلزل نشود به چه نيازمنديم؟ به كمربند راستی نياز داريم. ايمان غلط ما را ناتوان ساخته، زندگی ما را نابود ميسازد. يوحنا باب هشت آيه سی و دو می فرمايد،"آنگاه حقيقت را خواهيد شناخت و حقيقت شما را آزاد خواهد ساخت.»
"راستی" چيست؟ خداوندمان، عيسی مسيح، راستی است. عيسی فرمود،" من، راه، راستی و حيات هستم. كسی نمی تواند به خدا برسد مگر بوسيله من." (يوحنا باب ۱۴ آيه ۶ )
منظور از "بستن كمربند راستی" اين است كه ما بايد استوارانه مسيح را در مركز زندگی خود قرار دهيم. ما بايد كمربند راستی را در مسيح به دور كمرمان ببنديم.
برای انيكه بتوانيم بدون شرمندگی در پيشگاه خداوند بايستيم، ما به عدالت نياز داريم و آن به منظور حفاظت ماست در برابر ادعاهای شيطان. هر چقدر سخت تلاش كنيم، قادر نيستيم بدون شرمندگی در پيشگاه خداوند بايستيم. هيچكدام از ما از شخصيت كاملی برخوردار نيستيم كه شيطان نتواند ادعايی بر عليه ما كند. خداوند قوم بنی اسرائيل را بر كوه سينا جمع كرد و احكام خود را به ايشان داد. خداوند احكام خود را به ايشان داده و فرمود كه هر كس، احكام او را نگاه دارد، زنده خواهد ماند. ليكن حتی يك نفر نيز احكام خداوند را نگاه نداشت. كتاب مقدس می فرمايد،"زيرا همه گناه كرده اند و هيچكس به آن كمال مطلوب و پر جلالی كه خدا انتطار دارد، نرسيده است."(روميان باب ۳ آيه ۲۳ ) و همچنين نوشته شده است،"هيچ كس، نيكوكار نيست، در تمام عالم، يك بی گناه هم يافت نمی شود."(روميان باب ۳ آيه ۱۰ ) از آنجايی كه بشر، از زمان آدم و حوا، سقوط كرده و فاسد شده است، هيچ انسان نيكوكار و كاملی وجود ندارد. برای اينكه در اين دنيای فاسد زندگی كنند، انسانها می بايستی با يكديگر رقابت نمايند و در نتيجه هيچ كس به عدالت، راستی و قدوسيت تن در نمی دهد. هنگاميكه ما خود را در آينه احكام خداوند برانداز نماييم، همه ما به عنوان گناهكار ديده ميشويم. هيچ كس قادر نيست با تلاش و فعاليتهای خود به عدالت دست يابد.
پس، چه بايد بكنيم تا در پيشگاه خداوند با زره عدالت بايستيم؟ از آنجايی كه خداوند می داند كه هيچ انسانی قادر به نگاهداشتن شريعت نيست، عيسی مسيح خداوند را نزد ما فرستاد. عيسی، پسر خدا، به عنوان انسانی بيگناه به زمين آمد، گناهان بشر را برخود گرفت، مصلوب شد و يكبار و برای هميشه به گناه خاتمه داد، نه برای يك ماه، يك سال، ده و يا صد سال. از آنجايی كه خداوند، خدای ابدی است، خود جسم پوشيد و آمده گناهان ما را برداشت و تا ابد به گناه خاتمه بخشيد. اين فيض خداوند است. اين معجزه و راز خداوند است. اگر خداوند، تنها برای مدت يكسال گناهان ما را بخشيده بود، ما باز هم در سال بعد از آن، گناهكار می بوديم. اگر خداوند فقط برای ده سال ما را بخشيده بود، باز بعد از ده سال گناهكار محسوب می شديم. كتاب مقدس می فرمايد،"پس از گذراندن اين تجربه بود كه خداوند نشان داد به حد كمال رسيده و ميتواند نجات ابدی را نصيب آنانی سازد كه از او اطاعت می نمايند." (عبرانيان باب ۵ آيه ۹) فيض و نجات عيسی مسيح، ابدی است. زمانيكه، ما خداوند عيسی را به عنوان منجی خود ميپذيريم، خداوند ما را به عنوان افرادی می بيند كه از طريق عيسی مسيح بی گناه شده اند. هنگاميكه ما به عيسی ايمان می آوريم، اگر چه گناهكار و كثيف هستيم و بايد طرد شويم، ليكن خداوند، تمام گناهان ما را ميبخشد و روح القدس خود را بر ما می باراند تا تبديل شويم و برای جلال خداوند زندگی كنيم. ما يكبار و برای هميشه نجات می يابيم ليكن لازم است همواره تبديل شده، توسط كلام خدا و روح القدس تقديس شويم. (روميان باب ۳ آيه ۲۳) ميفرمايد،"زيرا همه گناه كرده اند و هيچكس به آن كمال مطلوب و پر جلالی كه خدا انتظار دارد، نرسيده است. امّا اكنون اگر به عيسی مسيح ايمان آوريم، خدا ما را كاملاً بی گناه به حساب ميآورد، چون عيسی مسيح به لطف خود بطور رايگان گناهان ما را برداشته است." خداوند، او را به عنوان قربانی گناه از طريق ايمان به خون او عطا فرمود. او اين كار را كرد تا عدالت خود را به نمايش بگذارد، زيرا در صبر خود، تمام گناهان قبلی ما را بی مجازات گذاشت (او اينكار را كرد تا عدالت خود را بنمايش گذاشته)، تا عادل و تنها شخصی باشد كه هر كس را كه به عيسی ايمان دارد، عادل گرداند.
از آنجايی كه خداوند از طريق به صليب كشيده شدن عيسی مسيح، گناه را داوری نموده؛ پس خداوند عادل است. از آنجايی كه تمام گناهان ما از طريق مصلوب شدن عيسی بخشيده شده است، ما بخشيده شده ايم و عادل گشته ايم. خداوند، بدين طريق فيض عظيم نجات خود را نمايش گذاشته است. بنابراين، در بركردن زره عدالت خدا بدين معنی است كه نشان بخشش،"از طريق ايمان به عيسی مسيح، عادل محسوب شديم" را در بر نماييم. زره، سينه های ما را از ضربه های شمشير و تيرها، محافظت می كند. چنانچه اطمينان نداشته باشيم كه بخشيده شده ايم، با حمله های شرير از پای در خواهيم آمد.
اول قرنتيان باب دوم آيه هشت و نه می فرمايد،" حتی بزرگان اين دنيا نيز آن را درك نكردند، زيرا اگر درك می كردند، «خداوند جلال» را به صليب نمی كشيدند. كتاب آسمانی می فرمايد كه خدا برای دوستداران خود، چيزهايی تدارك ديده است كه هيچ انسانی هرگز نديده، نشنيده و به فكرش نيز خطور نكرده است."
خداوند به ما می فرمايد كه كفش انجيل سلامتی را كه او مهيا نموده است، بپا نماييم كه از قدرت فكری ما فراتر است. خداوند نميخواهد كه ما با پاهای برهنه مسابقه دهيم، بلكه كفش انجيل سلامتی را پوشيده، محافظت شويم.
چه نوع كفشی بايد بپوشيم؟ ما بايد كفشهای بخشش و عدالت، محبت خدا و پری روح القدس، وعده های شفا از بيماريهای جسمانی و روانی، وعده بركات و رهايی از لعنتها و فقر و نيز كفشهای حيات جاويدان و ملكوت آسمان را بپا نماييم. ما بايد اين نوع كفشها را هر روزه بپا نماييم تا زندگی موفقی داشته باشيم. به پا نمودن اين كفشها در حكم پيروزی است.
اگر تلاش نماييم به اتكای خود زندگی كنيم، شكست خواهيم خورد. ليكن وقتی در قدرت خداوند ساكن باشيم، موفق خواهيم شد. به همين دليل است كه ما بايد، پاهای خود را با آمادگی انجيل سلامتی مجهز نماييم. ما بايد كفشهای ايمان را بپا نموده به جلو گام برداريم. از آنجايی كه ما كفشهای بخشش و عدالت را به پا كرده ايم، می توانيم از نجاتمان اطمينان حاصل نماييم. از آنجايی كه ما روح القدس را دريافت نموده ايم و عضوی از خانه خدا شده ايم، ديگر يتيم های طرد شده نيستيم و می توانيم به خداوند توكل نموده، با شادی همچون باغی كه به فراوانی از آب برخوردار شده، با تمام قلبمان نزد خداوند دعا كنيم. از آنجايی كه عيسی، شفا دهنده است، ما بايد اطمينان داشته باشيم كه از نظر جسمانی و روحانی، شفا يافته ايم. حتی اگر، مأيوس شويم، بايد با بپا كردن كفشهای ايمان به بركات خداوند و رهايی از تمام لعنتها به پيش رويم. حتی زمانيكه با مرگ روبرو شويم، بايد با پوشيدن كفشهای ايمان به ملكوت جاودانی آسمان به جلو قدم برداريم. زمانيكه ما خود را با ايمان مجهز می نماييم و پايهای خود را با آمادگی انجيل سلامتی، خداوند در ما كار كرده، با آيات و نشانه ها، خود را به ما جلوه می سازد.
سپر برای محافظت ما از ضربات شمشير و تيرهای دشمن است. در طول زندگی خود، شيطان بطور مداوم، به ما تير انداخته، نيزه پرتاب ميكند و با شمشير حمله ميكند. شيطان می آيد كه بدزدد، بكشد و از بين ببرد. شيطان بطور آشكار، ماهيت خود را نشان نمی دهد بلكه بطرق مختلف تغيير شكل داده، از طريق زنهايمان، شوهرهايمان، بچّه ها، همسايگان و غيره به ما نزديك می شود. به اين دليل است كه بايد بطور كامل مسلح باشيم و سپر ايمان را برداريم. زمانيكه ما به شرايط می نگريم، احتمال دارد كه متزلزل شويم. هرگاه به اطرافيان توكل نماييم، با بد شدن اوضاع، متزلزل خواهيم شد. برای اينكه زندگی موفقی داشته باشيم و از تيرهای شيطان برحذر باشيم، بايد ايمانمان به خداوند باشد كه ما را محبت می فرمايد و بايد به جلو گام برداريم. لازم است بدانيم كه خداوند ما را دوست دارد و فرزندان او شده ايم. ما نبايد نااميد شويم بلكه" پس اگر ما خدا را دوست می داريم و مطابق خواست و اراده او زندگی ميكنيم، بايد بدانيم كه هرچه در زندگی ما رخ ميدهد، به نفع ماست. (روميان باب ۸ آيه ۲۸) ما بايد ايمان داشته، ايمان خود را حفظ نماييم و به قدرت خداوند توكّـل و اعتماد نماييم. ما بايد به محبّت خداوند و كلام غير قابل تغيير او اعتماد و توكل نماييم تا متزلزل و از او دور نشويم. به شدرك، ميشك و عبدنغو بيانديشيد. زمانيكه نبوكدنصر بسيار غضبناك شد و دستور داد ايشان را بحضورش بياورند، او گفت،" حال خود را آماده كنيد تا وقتی صدای آلات موسيقی را ميشنويد به خاك بيفتيد و مجسمه را سجده كنيد. اگر اينكار را نكنيد بيدرنگ به داخل كوره آتش افكنده خواهيد شده." آنها چه جوابی دادند؟ آنها به پادشاه جواب دادند،" اگر به داخل كوره آتش انداخته شويم، خدای ما كه او را می پرستيم قادر است ما را نجات دهد. پس ای پادشاه، او ما را از دست تو خواهد رهانيد. ولی حتی اگر نرهاند، بدان كه خدايان و مجسمه طلای تو را سجده نخواهيم كرد(دانيال باب ۳ آيه ۱۷ تا ۱۸). اين نشان ميدهد كه ايشان به محبت خداوند، ايمان مطلق داشتند. علّت اينكه ما بايد سپر ايمان را داشته باشيم، اين است كه خداوند، تنها فرزند خود را به ما عطا فرموده است. او محبت خود را نه تنها در غالب كلمات بلكه با عطای يگانه فرزند خود به ما، ثابت نمود. مسيح زمانيكه مصلوب شد، رنج كشيد و با ريختن خون و پاره شدن بدنش جان سپرد، محبت خود را به ما ثابت نمود. ما می توانيم به اين واقعيتهای ثابت شده، اطمينان داشته باشيم. به همين دليل است كه ما می توانيم به خداوند و عيسی مسيح خداوند توكل نماييم. از آنجائيكه خداوند و عيسی خداوند ما را دوست دارد، می توانيم اطمينان داشته باشيم. از آنجائيكه ميدانيم خداوند ما را تحت هر شرايطی دوست دارد ميتوانيم به خداوند كه از همه چيز عظيم تر است اعتماد نماييم. او ما را از تمام مشكلات ميرهاند و همه چيز را به نفع ما ميگرداند. كتاب مقدس می فرمايد،" پس آنانی كه از راه ايمان نجات يافته اند، با ايمان به زندگی ادامه دهند و در هر امری به خدا توكل نمايند. واّلا، اگر به عقب برگردند، خدا از ايشان خشنود نخواهد شد"(عبرانيان باب ۱۰ آيه ۳۸). حتی در زمان بحران مالی، ما بايد مطمئن باشيم كه خداوند هرگز ما را ترك نمی كند. ما هرگز نبايد در شرايط سخت زندگيمان بلغزيم.
كلاهخود سر ما (منبع افكار ما) را محافظت می كند. زمانيكه ما كلاهخود را بر سر ميگذاريم، سر خود را محافظت می نماييم. منظور كتاب مقدس از اينكه كلاهخود نجات را بر سر بگذاريم، اين است كه ما بايد خون گرانبهای عيسی مسيح و فيض رهايی بخش او را بياد آوريم. ما بايد به خدای نيكوی خود ايمان داشته باشيم كه ميخواهد ما در روح، بدن و شرايط بركت يابيم، و همواره مثبت فكر كنيم. ما بايد مثبت و مؤثر باشيم. ما بايد همواره به مراحل مثبت ازگناه تا نجات، رنجش تا محبت، بيماری تا شفا، فقر تا ثروت و از لعنت تا بركات بينديشيم. هنگاميكه ما راجع بديگران، افكار منفی داشته باشيم، آنها را متهم و سرزنش نماييم، ما نيز منفی خواهيم شد.
ما برای داشتن زندگی پرقدرت به شادی نيازمنديم. كتاب مقدس به ما می فرمايد كه در هر زمان شاد باشيم. برای داشتن شادی، به چه نيازمنديم؟ زمانيكه به صليب عيسی مياندشيم، ميتوانيم شادی بيابيم. از آنجايكه ما ايمان داريم كه عيسی ما را دوست دارد و از طريق صليب فيض خود را بر ما می باراند، می توانيم به او بگويم،" خداوندا، به من شادی عطا فرما، شادی خود را همچون ويتامين برای بدن، در قلبم جاری ساز. مرا ياری فرما تا كلاهخود شادی را بر سر بگذارم." زمانكه مسيح، قلبهايمان را از شادی پرمی سازد، ما مثبت، فعال، خلاق و مؤثر خواهيم بود و قدرت و شجاعت زندگی كردن را خواهيم داشت. من دعا می كنم كه شما كلاهخود نجات و شادی را بپوشيد. من شما را تشويق ميكنم كه برای دست يافتن به شادی نزد خداوند دعا نماييد. ما بايد فراتر از نجات و سلامتی را بطلبيم. ما بايد پا را فراتر بگذاريم و شادی را بطلبيم، چون عنصر زنده ايست كه در زندگی ما مورد نياز ميباشد.
كتاب مقدس همچنان به ما می فرمايد كه شمشير روح را كه كلام خداوند است، داشته باشيم. عبرانيان باب چهادم آيه دوازده و سيزده می فرمايد،" كلام خدا، زنده و با نفوذ است و برنده تراز هر شمشير تيزی است كه مفصل را از استخوان جدا می كند." در مقابلات ما با شيطان، كلام ما وتئورهای ما قدرتی ندارند. از آنجائيكه شيطان، از بشر خيلي باهوشتر و قدرتمندتر است، انسان قادر نيست بر او چيره شود. برای چيره شدن بر شيطان، ما به كلام خداوند نياز داريم كه قدرت و حكمت خداوند است. دوم قرنتيان باب ده آيه سه تا شش می فرمايد،" گر چه من يك انسان عادی و ضعيف هستم، اّما برای پيروزی در مبارزات روحانی خود، از نقشه ها و روشهای انسانی استفاده نميكنم. من قلعه های شيطان را با اسلحه نيرومند خدايی در هم ميكوبم؛ نه با اسلحه انسانی و دنيوی! با اين سلاحهای روحانی، هر فلسفه و تفكر پوچ را كه بر ضد خداست، در هم ميشكنيم و هر مانعی را كه نمی گذارد مردم به خدا نزديك شوند، از ميان برميداريم، و مخالفين را اسير مي كنيم و به حضور خدا باز می گردانيم و به اشخاصی تبديل می كنيم كه قلباً مطيع مسيح باشند." بنابراين، ما بايد همه چيز را بر طبق كلام خداوند تفسير نماييم. ما بايد همه چيز را توسط كلام خداوند تفسير نماييم و توسط كلام خدا بر شيطان چيره شويم. آنگاه، شيطان از هفت مسير از ما می گريزد. هيچ چيز ديگری جز كلام خداوند قادر نيست شيطان را بيرون كند. هنگاميكه ما بر كلام خداوند می ايستيم، كلام او با ما خواهد بود. وقتی خدا با ماست، كيست كه بر ضد ماست؟ (اول يوحنا باب ۴ آيه ۴) می فرمايد،" فرزندان عزيزم شما از آن خدا هستيد و بر مخالفين مسيح غلبه و پيروزی يافته ايد؛ زيرا در وجود شما كسی زندگی می كند كه از هر دشمن مسيح در اين دنيای گناه آلود، قويتر است." از آنجائيكه خداوند با ماست، وقتی ما استوارانه بر كلام خداوند بايستيم، موفق خواهيم شد.
برای اينكه زندگی موفقی داشته باشيم و در پيشگاه خداوند شجاعانه بايستيم، ما بايد مسلح باشيم. بياييد خود را بيازماييم: آيا ما كمرهای قوی داريم؟ آيا كمر ايمان ما بر عيسی مسيح متمركز است يا سست بوده در نتيجه افسانه های احمقانه خم شده است؟ آيا سپرمان را در جای خود گذاشته ايم؟ آيا اطمينان داريم كه با ايمان به عيسی، بخشيده شده ايم؟ يا همواره منفی هستيم و می گوييم،" من گناهكار هستم، شكست خورده ام و طرد شده ام و نااميد هستم."؟ ما بايد خود را بيازماييم و ببينيم كه آيا توسط خون عيسی پاك شده ايم و به عنوان يك فرد عادل، سعی كنيم خود را از طريق كلام و روح خدا تقديس نماييم. ما بايد خود را امتحان كرده ببينيم آيا زره مان در جای خود است يا اينكه در طول زندگی خود به دانش، مشورتها يا تلاشهای انسانی توكل نموده و شكست ميخوريم؟ آيا ما كفشهای ايمان خود را به پا كرده ايم؟ ما بايد آنها را نيز بيازماييم. آيا كفشهای بخشش و عدالت را بپا داريم؟ آيا كفشهای ايمان را بپا داريم تا پی بريم كه در خانه خدا مورد محبت هستيم؟ آيا كفشهای شفا را بپا داريم؟ آيا كفشهای بركات را بپا داريم؟ آيا كفشهای حيات جاويدان را بپا داريم؟ ما بايد اين موارد را بيازماييم. آيا كلاهخود نجات را بر سرداريم؟ آيا كلاهخود شادی را برسر داريم؟ اگر نه، دعا كنيد،" خداوندا، كلاهخود شادی را بر سر من بگذار. قلب مرا با شادی و افكار مثبت، فعالانه و خلاقانه پرساز. كلاهخود نجات را بر سرم بگذار." آيا كتاب مقدس را مطالعه می كنيم؟ آيا با شمشير روح توسط خواندن كلام خداوند، مسلح هستيم؟ آيا شمشير روح را داريم و آيا هر كاری را برطبق كلام خداوند انجام ميدهيم؟
پس از اينكه آماده شديم، ما بايد بطور جدی به نزد خداوند دعا نماييم. پس از اينكه بطور كامل مسلح شديم، خداوند را حمد گفته، به نزد خداوند دعا كرديم، می توانيم از خداوند كمك بطلبيم و زندگی موفقی داشته باشيم. ما بايد بطور كامل مسلح باشيم… نه بدون سلاح. ما بايد خود را با پيغام امروز از طرف خداوند بيازماييم. هنگاميكه سربازی به جنگ ميرود، بايد كلاهخود، كفشها، كمربند و سلاحهای جنگی را با خود ببرد، در غير اين صورت او كشته خواهد شد. ما بايد در وقت دعای صحبگاهی، خود را بيازماييم… كه آيا كاملا مسلح هستيم يا نه.
بياييد، هرروز را با دعای عميق آغاز كنيم، كمربند راستی، زره عدالت، كفشهای انجيل سلامتی، كلاهخود نجات و شمشير روح را بدست گيريم، آنگاه ما در زندگی همواره پيروز خواهيم بود.